Capela dos Ossos in Évora

...gedichtensektie op plaat van the Stoss...

Ik kan me niet heugen ooit harder aan iets te hebben gewerkt dan deze plaat van the Stoss. Ik ben nu bezig met een gedichtensektie aan de plaat toe te voegen die ronduit
fantastisch aan het worden is - gedichten van mij, Marc van der Holst, Roethke, Ritsos en Berryman met begeleidende muziek.

Een soort dichterlijk hoorspel aan het einde van een toch al zeer literaire Duitse plaat.

De vraag is wel waar ik hier mee naar toe zal kunnen. Aan Nederland heb je op muzikaal (en dichterlijk) vlak sowieso niets. De muziekwereld wordt hier bestierd door kaalkoppen en diknekken die als steekvliegen op de kanalen zitten en alles met smakeloze shit uitzuigen. Ik heb Buma Stemra erop gewezen dat dat soort luitjes muzikanten niet langer nodig gaan hebben en de kanalen met ‘eigen’ AI nummers kunnen gaan vullen, maar een antwoord bleef natuurlijk uit, dezelfde diknekken zitten daar aan de knoppen.

Ik heb werkelijk geen idee hoe het er in Duitsland aan toe gaat.

Hier een gedicht van Roethke dat wel heel toepasselijk is voor deze tijd:

Gesichter ergrauen schneller als Schollen unter einem Pflug;
Kinder, ihre Bäuche geschwollen wie aufgeblasene
Papiertüten, mit Augen, prall wie Pflaumen,
starrend aus den Nachrichten,—
Diese Bilder verfolgten mich Tag und Nacht.

Ich stellte mir die Ungeborenen vor, hungernd,
zusammengerollt im Schoß der Mutter.
Ich flehte: Mögen die Segnungen des Lebens,
O Herr, herabströmen auf die Lebenden.

Doch als ich die Betrunkenen brüllen hörte,
den Gestank von Aas an den Türen roch,
Frauen sah, ihre Lider wie zerfetzte Lumpen,
sprach ich: Tod, senke dich auf sie herab, in Sanftmut.

Theodore Roethke, vertaling door Martinus.

(Wat een schitterend woord is dat toch….sanftmut)

Maar eigenlijk vind ik bovenstaande vertolking misschien te conventioneel.
In het gedichtendeel komt namelijk de psychedelische kant van the Stoss
bovendrijven. Men ziet uiterst zelden een kruisbestuiving tussen New Wave
en psychedelica. Daarom interessant die hoek nu juist wel op te zoeken.

Een gothisch gedicht van mij werd zo een overtuigend psychedelisch nummer:

Schädelbingo

Mit neun Jahren,
in meiner Höhle an der Algarve,
versteckt vor den alten Männern
mit Ferngläsern auf den Klippen,
die den ganzen Tag
den FKK-Strand inspizierten,
fand ich im Sand
einen menschlichen Schädel.
Ein gestrahltes Schädeldach.
Ich grub ihn nicht weiter aus.

Capela dos Ossos, in Évora.
„Weil der Friedhof voll war,“
bauten Mönche eine Kirche aus Knochen.

Menschen glaubten an geheiligte Erde,
nahe der Kirche begraben zu werden,
würde die Chance auf einen Platz im Himmel erhöhen.

Am Fuß dieser Eiche aus totem Stein
lagst du in der Erde und wartetest
auf die schwarzen Hände von Mönch João,
der dich einmauerte, und nun starrst du
ewig nackt in Touristengesichter,
ein Pflichtprogramm der Horde,

eine schwankende Totenordnung,
die ohne Augen lacht.

****

Het nummer verdient uiteraard alleen al om de FKK vermelding een plek op
de Duitse plaat.

U groet,

Martinus Benders